കറുത്ത പക്ഷി

ചില രാത്രികളില്‍ ഞാന്‍ ജനല്‍ വാതില്‍
തുറന്നു ഒരു കറുത്ത പക്ഷിയെപ്പോലെ
ആകാസത്തില്‍ വിഹാരിക്കാറുണ്ട് ......
തണുത്ത രാത്രി എന്റെ ചിറകുകളെ തണുപ്പിക്കുമ്പോള്‍
ഞാന്‍ എന്റെ ഇണയെതെടും.....പാരിജാതങ്ങള്‍കിടയിലൂടെ,
മുളംകാടുകല്‍കിടയിലൂടെ ഞാന്‍ മെല്ലെ പറക്കും.
മരണത്തിന്റെ തീരം തേടി ഞാന്‍ വിഹ്വലയായി അലയും...
പരിചിതമായ ഒരു സ്വരം എന്റെ പേര് വിളിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കാന്‍
ആഗ്രഹിച്ചു ഞാന്‍ ചിരകിട്ടടിക്കും. കണ്ണ് ചിമ്മി കട്ട് മൂളുന്ന
പാട്ടുകേട്ട് ചായാന്‍ ഞാന്‍ എന്റെ പ്രിയന്റെ മാറുതെടും....

മരണം

ഒരു ദിവസം എന്റെ സരീരതെയും മറ്റുള്ളവര്‍ കോടി കൊണ്ട്
പുതപ്പിച്ചു വെറും നിലത്തു കിടത്തും\
ദൌര്‍ബല്യങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ഏറെകുറെ
വിളാകുറഞ്ഞ സൃഷ്ടി എന്ന് അവര്‍ എന്നെ നോകി പുലമ്പും
അതില്‍ അതിസയിക്കാനില്ല
സ്വന്തം പ്രണയത്തിനുവേണ്ടി ജീവിതം മറന്നവള്‍
പ്രായോഗികത എന്തെന്ന് മനസ്സിലാക്കാത്തവല്‍
പ്രണയം ആത്മാര്തമാകണമെന്നു വിഡ്ഢിത്തം പുലംപിയവല്‍
അവരുടെ കണ്ണില്‍ ഞാന്‍ അത് മാത്രമാണല്ലോ ?

മാധവികുട്ടി

ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്

ഇന്ന് ഞാന്‍ തനിച്ചാണ്
എന്റെ യാത്രയില്‍ എനിക്ക് കൂട്ടായി ആരുമില്ല
മാറപപിന്റെ ഭാരം കൂടാതെ ഞാന്‍ അലയുന്നു
ടിക് ഏതെന്നറിയാതെ, കാനനിരിക്ക്ന്നത് എന്തെന്ന്
ആലോചിക്കാതെ, ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ
ഒരു സ്വപ്നടനക്കാരിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ മുന്നേറുന്നു.......

മാധവിക്കുട്ടി

പ്രണയലേഖനം

ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കാത്തവര്‍
ആരും ഉണ്ടാവില്ല
എന്നും ഓര്‍ത്തുവയ്ക്കാന്‍ ഹൃദയത്തില്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍
സുഖമുള്ള നോവിന്റെ നനുത്ത ഓര്‍മ്മകള്‍
പ്രണയം നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നു
പ്രണിയിക്കാനും പ്രനയിക്കപ്പെടനും കൊതിച്ച ഒരുപാടു എഴുത്തുകാര്‍
നമുക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെ കൃതികളില്‍
പ്രണയമൂരുന്ന ഒരുപാടു വരികള്‍.....
ഒരു നിധി പോലെ പ്രണയിക്കുന്നവര്‍
നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്ന അവയൊക്കെ ഒന്ന് കോര്തിനക്കാന്‍
ശ്രമിക്കുന്നു എന്നുമാത്രം.....
ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത
ഒരുപാടു ഓര്‍മ്മകള്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന ആ വരികള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കായ്‌......